U 50% chorych w momencie rozpoznania obecne są już przerzuty do węzłów chłonnych. Aktualnie 10-letnie całkowite przeżycie chorych na MCC szacuje się na około 65% u kobiet i 50,5% u mężczyzn (średnio ok. 57% dla wszystkich chorych). Leczenie pacjentów z rakiem skóry z komórek Merkla uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby. 0. Sialocele to cysta wypełniona kolekcją śluzowatej śliny w tkankach otaczających gruczoł ślinowy. Te torbiele ślinianek są znane jako sialocele (lub śluzowce ślinowe). Jest to najczęstsze zaburzenie ślinowe u psów i jest zauważane przez obrzęk pod szyją lub szczęką. Najczęściej występuje u psów, ale czasami może Głównym objawem raka skóry są nietypowe zmiany skórne. Na początkowych etapach rozwoju z reguły nie wzbudzają niepokoju i są mylone z niegroźnymi dolegliwościami dermatologicznymi. I choć nie każda zmiana na skórze przekształci się w nowotwór, żadnej nie należy bagatelizować. Jednak stwierdzono u psów reakcję nadwrażliwości na grzyby, pasożyty, bakterie lub leki. Wśród objawów dominuje osłabienie, duszność, skurcz struktur w drogach oddechowych utrudniający przełykanie i oddychanie. Zanim ustali się rozpoznanie eozynofilowego zapalenia płuc, należy wykluczyć inne przyczyny nacieku komórek. jak wygląda rak skóry zdjęcia zdjęcie, objawy, symptomy jak wygląda, jakie są sposoby i metody diagnozy Czerniak leczenie, sposoby domowe. Obrazy galeria Czerniak choroba u kobiet mężczyzn dzieci niemowlaków seniorów jak wygląda rak skóry zdjęcia. Dowiedz się, jak wygląda rak skóry u psa, jak jest diagnozowany, jakie są możliwości leczenia i jak ważne jest jego wczesne wykrycie. 8 najczęstszych problemów zdrowotnych u psów seniorów Dowiedz się o najczęstszych problemach zdrowotnych występujących u psów seniorów, takich jak utrata słuchu i wzroku, problemy ze stawami i . Ropne zapalenie skóry z ang. Pyoderma (z greckiego: “pyo“ – ropa i “derma“ – skóra) to problem często występujący u psów. Zwykle są to zmiany wtórne do innego procesu chorobowego skóry, dlatego też w przypadku ropnego zapalenia skóry konieczne jest zawsze określenie przyczyny pierwotnej. Istnieje wiele różnych postaci ropnego zapalenia skóry w zależności od okolicy, głębokości czy obrazu klinicznego i każda z tych postaci ma swoją odrębną nazwę. Odzwierciedla to wiele różnych „twarzy”, jakie może przybrać ta choroba skóry, oraz możliwe trudności w postawieniu rozpoznania. W procesie diagnostycznym, opracowywaniu planu postępowania i długości leczenia najbardziej przydatna jest tradycyjna klasyfikacja ropnych zapaleń skóry w zależności od głębokości zmian. Ryc. 1: W przebiegu zmian w powierzchownym ropnym zapaleniu widoczne są grudki, krosty, strupy, kryzki naskórkowe i przebarwienia.; Zdjęcie: dr C. Lorente Ropowica powierzchniowa obejmuje naskórek określonej okolicy ciała, np. fałdy skórne, przestrzenie międzypalcowe i międzyopuszkowe. W jej przebiegu występuje świąd, rumień, wysięk, nieprzyjemny zapach, ale także mogą pojawić się znacznie poważniejsze zmiany takie jak nadżerki i owrzodzenia. Leczenie ropowicy powierzchownej opiera się na stosowaniu miejscowych środków antyseptycznych oraz kontrolowaniu nasilenia świądu i zapalenia. Ropowica powierzchowna może obejmować naskórek, górne warstwy skóry właściwej oraz mieszki włosowe. Charakterystyczne zmiany w przypadku ropnego zapalenia skóry tego typu to: łysienie, grudki, krosty, kryzki naskórkowe, łuszczenie, strupy i często świąd. Leczenie, oprócz leczenia przyczyny pierwotnej, polega na stosowaniu miejscowych środków antyseptycznych i antybiotyków miejscowych lub ogólnoustrojowych. Ropowica głęboka obejmuje wszystkie warstwy skóry, w tym warstwę środkową i głęboką skóry właściwej i mogą się rozprzestrzeniać nawet do tkanki podskórnej. Zmiany są na ogół bolesne, najczęściej są to: wypełnione ropą pęcherze, guzki, miejscowe obrzęki, wyłysienia, owrzodzenia i przetoki z krwistą, krwisto-ropną lub ropną wydzieliną. W przypadku ropowicy głębokiej niezbędne jest wdrożenie antybiotyków ogólnoustrojowych na podstawie wyników badania bakteriologicznego i antybiogramu. Poniżej opisano szczegółowo różne rodzaje ropowic pod kątem cech klinicznych. Ropowica powierzchniowa: a) Zespół przerostu bakteryjnego klinicznie charakteryzuje się rozlanym rumieniem, łuszczeniem i tłustym wysiękiem o białawym lub żółtawym zabarwieniu oraz nieprzyjemnym zapachu. Zmianom tym często towarzyszy świąd. Najczęściej zmiany występują na brzuchu, małżowinach usznych, w przestrzeniach międzypalcowych i międzypoduszkowych. b) Wyprzenie (intertrigo) lub ropowica fałdów skóry spowodowane są ocieraniem się o siebie fałdów skóry, wilgocią i temperaturą, co sprzyja namnażaniu się bakterii. Nazwa danej postaci zapalenia wskazuje na lokalizację zmienionej chorobowo okolicy, np.: wyprzenie fałdów twarzowych, ogonowych czy sromowych. W zmienionych miejscach skóra jest wilgotna, tłusta, może występować rumień oraz białawy, cuchnący wysięk. Przy ciężkich postaciach mogą wystąpić nadżerki i owrzodzenia. Ryc. 2: Ropne zapalenie skóry (wyprzenie ropne) fałdów twarzowych u buldoga angielskiego z atopowym zapaleniem skóry.; Zdjęcie: dr C. Lorente c) Ropno-urazowe zapalenie skóry, hot spot lub ostre sączące zapalenie skóry jest spowodowane bardzo silnym ogniskowym bodźcem świądowym, co powoduje lokalne urazy, zmiany nadżerkowe, wrzodziejące i wysiękowe oraz ogniskowe wyłysienie. Jest to bardzo ostry proces o znacznym nasileniu, który generuje nie tylko świąd, lecz także intensywny ból w danej okolicy. Jedną z najczęstszym przyczyn pierwotnych są ukąszenia pcheł. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego w połączeniu z wynikami badania cytologicznego. W obrazie cytologicznym widoczne są bakterie, zwykle ziarniaki, rzadko pałeczki, na ogół przy braku komórek zapalnych. Komórki zapalne, głównie zdegenerowane neutrofile są zwykle obecne w przypadkach nadżerek/owrzodzeń i wskazują na intensywny proces zapalny, który należy leczyć lekami przeciwzapalnymi (zazwyczaj miejscowymi kortykosteroidami). Niektóre przypadki mogą wymagać kilkudniowego podawania kortykosteroidów ogólnoustrojowych (w zależności od obrazu klinicznego). Leczenie polega na zapewnieniu higieny dotkniętego obszaru i stosowaniu środków antyseptycznych wraz z miejscowymi kortykosteroidami w przypadku zapalenia. Zawsze należy zidentyfikować przyczynę pierwotną i wdrożyć odpowiednie leczenie. Uwaga: Stosowanie antybiotyków nie jest konieczne Ropowica powierzchowna a) Liszajec (impetigo) objawia się u szczeniąt krostami zlokalizowanymi zwykle wyłącznie na brzuchu. U starszych psów z obniżoną odpornością można zaobserwować podobny proces, ale o cięższym przebiegu, z dużymi wiotkimi lub napiętymi krostami (liszajec pęcherzowy). b) Bakteryjne zapalenie mieszków włosowych jest najczęstszą postacią ropnego zapalenia skóry psów. W wyniku zmian zapalnych w mieszkach włosowych powstają ogniskowe, wieloogniskowe lub uogólnione wyłysienie z możliwą obecnością grudek, krost, strupów i kryzek naskórkowych. Towarzyszy temu świąd niezależnie od przyczyny pierwotnej. c) Powierzchowne rozszerzające się ropne zapalenie skóry charakteryzuje się zmianami w postaci grudek, krost i kryzek naskórkowych. Kryzki naskórkowe mogą być bardzo duże, ze znacznym rumieniem i złuszczaniem naskórka na obrzeżach. Zakażenie powoduje świąd w okolicy zmian. Ryc. 3: Kryzki naskórkowe; Zdjęcie: dr C. Lorente d) Skórno-śluzówkowe zapalenie ropne objawia się odbarwieniem postępującym w kierunku nadżerek-owrzodzeń oraz tworzeniem się strupów. Zmiany występują na połączeniach śluzówkowo-skórnych, przede wszystkim na wargach, ale czasem także na nosie, powiekach, sromie, czole i na skórze okolicy okołoodbytowej. Głównymi rozpoznaniami różnicowymi w tym przypadku są toczeń rumieniowaty krążkowy (ang. discoid lupus erythematosus DLE) i chłoniak epiteliotropowy skóry (ang. cutaneous epitheliotrophic lymphoma CEL). Postawienie właściwego rozpoznania jest niezwykle ważne, ponieważ rokowanie i leczenie tych trzech chorób jest zupełnie inne. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie obrazu klinicznego i badania biopsji skóry. Przed pobraniem biopsji zaleca się wstępne leczenie antybiotykami ogólnoustrojowymi przez co najmniej tydzień, w celu zmniejszenia zmian histopatologicznych związanych z możliwym wtórnym powikłaniem bakteryjnym w przypadku DLE i CEL. Ryc. 4: Proszę zwrócić uwagę na obecność bakterii (ziarniaki w komórkach) wewnątrz neutrofili.; Zdjęcie: dr C. Lorente W przypadku obecności krost rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym i badaniu cytologicznym. W preparatach cytologicznych obserwuje się obecność bakterii w neutrofilach. Przypadki bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych bez krost czy kryzek naskórkowych są trudniejsze do rozpoznania, ponieważ tylko biopsja może dać pewność co do postawionej diagnozy. Główne rozpoznania różnicowe dla bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych to nużyca i zakażenie dermatofitami. Protokół diagnostyczny wymaga zatem wykonania trichogramu w celu zbadania obecności odlewów mieszków włosowych (wskazujących na zapalenie mieszków włosowych) i braku nużeńców (wykluczenie nużycy) oraz elementów grzybiczych lub zniszczenia struktury łodygi włosa. Jeśli głównym podejrzeniem jest dermatofitoza, należy przeprowadzić hodowlę w kierunku dermatofitów lub badanie PCR w kierunku dermatofitów. W leczeniu liszajca młodzieńczego zwykle wystarczą miejscowe środki antyseptyczne, najlepiej w formie kąpieli. Inne powierzchowne ropne zapalenia skóry o uogólnionej postaci wymagają miejscowego leczenia środkami antyseptycznymi i ogólnoustrojowej antybiotykoterapii. Przy ograniczonych zmianach może wystarczyć samo leczenie antyseptyczne a w razie potrzeby można dodatkowo wprowadzić miejscowe stosowanie antybiotyków. Ropne zapalenie śluzówkowo-skórne jest szczególnym procesem, bo chociaż jest to zapalenie powierzchowne wymaga długotrwałej antybiotykoterapii. Ropowica głęboka a) Czyraczność. Kiedy zakażenie bakteryjne powoduje znaczące zmiany mieszków włosowych, dochodzi do ich pękania lub czyraczności. Prowadzi to do pogłębienia zakażenia do warstwy środkowej i głębokiej skóry właściwej i powstania reakcji na ciało obce związanej z uwolnieniem włosa i keratyny do skóry właściwej. To z kolei prowadzi do ropno-ziarniniakowych zmian, które klinicznie mają postać guzków, przetok, wrzodów i strupów. b) Ropnie to otorbione skupiska ropy i tkanki martwiczej, które w obrazie klinicznym widoczne są jako rumieniowate, gorące i bolesne guzki. Zwykle spowodowane są penetracją czynników bakteryjnych przez rany kłute lub ugryzienia. c) Zapalenie tkanki łącznej jest zakażeniem i zapaleniem rozlanym obejmującym tkankę podskórną, zwykle miejscowym, ale bywa też odgraniczone. Towarzyszy mu obrzęk, ból i podwyższona temperatura danego obszaru. Warto zwrócić uwagę na młodzieńcze zapalenie tkanki łącznej, które nie jest procesem zakaźnym, a immunologicznym, wymagającym leczenia lekami przeciwzapalnymi/immunosupresyjnymi. Podstawą do rozpoznania ropowicy głębokiej jest obraz kliniczny, badanie cytologiczne, biopsja skóry oraz badanie bakteriologiczne. W obrazie cytologicznym czyraczności widoczny jest ropno-ziarniniakowy odczyn zapalny na ciało obce wywołany pęknięciem mieszków włosowych. Odczyn ten składa się w znaczącym stopniu z neutrofili i makrofagów, na ogół z udziałem eozynofili. Ryc. 5: W cytologii na ropno-ziarniniakowe zapalenie wskazuje obecność licznych neutrofili i makrofagów.; Zdjęcie: dr C. Lorente W preparatach cytologicznych pobranych ze zmian głębokich nie jest łatwe zaobserwowanie bakterii. W przypadku ropni widoczne w cytologii zapalenie ma neutrofilowy charakter z obecnością licznych bakterii wewnątrz komórek i poza nimi. Leczenie głębokiego ropnego zapalenia skóry wymaga stosowania antybiotyków ogólnoustrojowych w oparciu o wyniki badania bakteriologicznego i antybiogramu. W przypadku ropni konieczne jest jego chirurgiczne oczyszczenie oraz antybiotykoterapia. Czas trwania leczenia antybiotykami będzie zależał od głębokości zakażenia. W przypadku powierzchownych ropnych zapaleń skóry zwykle konieczne jest 3-4-tygodniowe leczenie, a w przypadku głębokich zmian leczenie trwa minimum 6-8 tygodni. Po wyleczeniu objawów klinicznych (całkowity brak zmian) leczenie należy kontynuować przez kolejne siedem dni w przypadku zakażeń powierzchownych i co najmniej 14 dni przy zakażeniach głębokich. Głównym czynnikiem bakteryjnym w ropnych zapaleniach skóry psów jest Staphylococcus pseudointermedius. Z tego względu przy pierwszym epizodzie zakażenia skóry niezagrażającego życiu, ze zmianami klinicznymi i cytologią wskazującymi na powierzchowne ropne zapalenie skóry, gdy jednocześnie nie ma podstaw do podejrzenia oporności bakterii, do leczenia można empirycznie wybrać cefalosporyny I generacji lub amoksycylinę/kwas klawulanowy. Uwaga: nigdy nie należy stosować antybiotyków drugiego rzutu (np. chinolony) lub trzeciego rzutu bez badania bakteriologicznego i antybiogramu. Masowe stosowanie antybiotyków jest zaniedbaniem i prowadzi do rozwoju oporności bakterii. Hodowla bakterii i antybiogram są niezbędne w następujących przypadkach: głębokiego ropnego zapalenia skóry lub zakażeniu zagrażającemu życiu; brak zgodności między objawami klinicznymi a badaniem cytologicznym; obecności bakterii pałeczkowatych w cytologii; zakażenia nieustępujące po antybiotykoterapii empirycznej; choroby lub leczenia immunosupresyjnego; niegojącej się rany zakażenia po zabiegu chirurgicznym lub leczeniu szpitalnym Zasadniczo większość ropowic jest wtórna do innej dermatologicznej lub pierwotnej choroby ogólnoustrojowej, którą należy zbadać, zdiagnozować i leczyć, aby uniknąć nawrotu procesu. Chorobami, które najczęściej wywołują ropne zapalenie skóry są choroby alergiczne, często występuje ono również przy zaburzeniach endokrynologicznych, niedoczynności tarczycy i nadczynności kory nadnerczy. Niemniej każda choroba skóry może wywołać nadmierny wzrost bakterii, prowadząc do wtórnego zakażenia bakteryjnego. Pierwotne i idiopatyczne nawracające ropowice występują rzadko i rozpoznaje się je po wykluczeniu innych potencjalnych chorób pierwotnych. W przypadku idiopatycznego nawracającego ropnego zapalenia skóry konieczna jest często długotrwała antybiotykoterapia i dostosowanie schematów leczenia w celu zapobiegania nawrotom. dr Carmen Lorente, DVM, PhD, DipECVDR Kategoria: Inne, Dodano: Róg skórny to termin określający odgraniczoną zmianę o charakterze rogowym, kształtu stożkowatego lub cylindrycznego. Zwykle obserwuje się zmiany pojedyncze, natomiast mogą one występować również w liczbie mnogiej. Średnica zmiany nie przekracza kilku milimetrów, a długość 2-3 centymetrów [2]. Należy jednak odróżnić róg skórny od masy keratynowej nawarstwiającej się w przebiegu danej zmiany. Rogi skórne muszą wysokością przekraczać swoją średnicę w jej najszerszym punkcie [7]. Pochodzenie rogu skórnego opisywane jest w literaturze, zarówno weterynaryjnej, jak i ludzkiej, jako niejednoznaczne. Zazwyczaj są to zmiany niezłośliwe (np. rogowiak lejkowy) [3]. Jednakże występują również zmiany o charakterze przedzłośliwym (np. hiperkeratoza posłoneczna) czy złośliwym (np. rak płaskonabłonkowy) [1, 3]. Zwykle są niebolesne, nie powodują świądu. Zmiany o charakterze rogowiaka lejkowego mogą w niektórych przypadkach powodować dyskomfort podczas palpacji [6]. Rogowiak lejkowy jest nowotworem łagodnym wywodzącym się z mieszków włosowych. U psów występuje rzadko, z reguły cechuje go szybki wzrost [6]. Pojawia się jako guz pojedynczy lub mnogi. Charakteryzuje się proliferacją poszczególnych warstw komórek nabłonkowych, układających się w kształt przypominający przesmyk lejka [6, 8]. Typowy rogowiak lejkowy składa się z wyraźnie odgraniczonego, wklęsłego obszaru, wypełnionego keratyną, penetrującego skórę lub tkankę podskórną, otwierającego się ponad powierzchnię naskórka [6, 9]. Masa keratynowa określana może być jako perła rogowa (mniejsza) lub róg skórny (większa) [6, 9]. Rasami predysponowanymi do występowania rogowiaków lejkowych są • elkhund szary (norweski), • terrier tybetański, • kerry blue terrier, • briard. Zmiany te pojawiają się w większości u psów młodych oraz w wieku średnim, częściej u samców niż samic [6, 8]. Lokalizacja zmian o charakterze rogu skórnego u człowieka ogranicza się do obszarów ciała ciągle narażonych na działanie promieni słonecznych – głównie dotyczy to twarzy, uszu, nosa, przedramion oraz górnej powierzchni dłoni [1]. W medycynie weterynaryjnej w przypadku kotów miejscem predylekcyjnym do występowania rogów skórnych są opuszki palców, okolice śródręcza oraz śródstopia [2]. U psów za miejsca predylekcyjne uznać można głowę, opuszki palców, grzbiet oraz oczy [6, 8]. W medycynie ludzkiej w badaniu przeprowadzonym u osób, u których wystąpiły zmiany o charakterze rogu skórnego, stwierdzono, iż 61% wszystkich rogów skórnych pochodzi ze źródła o charakterze niezłośliwym, natomiast 39% ma podłoże przedzłośliwe lub złośliwe [1, 4]. Dodatkowo ustalono, iż rogi skórne o podłożu przedzłośliwym lub złośliwym mają większe szanse wystąpić u osób, u których wcześniej stwierdzano zmiany skórne złośliwe, niekoniecznie będące jednak zmianami o charakterze rogu skórnego [1, 5]. W medycynie weterynaryjnej badań o takim charakterze dotychczas nie przeprowadzono, jednakże autorzy publikacji wielokrotnie podkreślają fakt, że większość rogów skórnych ma podłoże niezłośliwe [2, 3, 8]. Można zatem założyć, iż powyższe dane procentowe będą miały znaczenie kliniczne również w medycynie weterynaryjnej. Fot. 1 Fot. 2. Etiologia Etiologia rogu skórnego pozostaje niewyjaśniona [3]. Nie może on być definitywnie zidentyfikowany inaczej niż poprzez biopsję/badanie histopatologiczne skóry otaczającej daną zmianę [1, 3]. Źródłem pochodzenia rogu skórnego mogą być • wirus brodawczaka skórnego, • posłoneczna hiperkeratoza skóry, • rak płaskonabłonkowy, • rogowiak lejkowy, • mastocytoma. U kotów stwierdzono korelację występowania zmian o charakterze rogu skórnego z pozytywnym wynikiem testu na obecność wirusa białaczki (FeLV) [2, 3]. Zmiany takie lokalizują się głównie na opuszkach palców. Podobnie jak w przypadku psów, zmiany te są odgraniczone, wyrastają z miejsca, gdzie powierzchnia naskórka jest zmieniona hiperplastycznie [2]. Dodatkowo badanie histopatologiczne skóry oraz naskórka dookoła zmiany u kotów z pozytywnym wynikiem testu na białaczkę pokazało, iż znajdujące się w preparacie keratynocyty można było określić jako eozynofilne, apoptyczne oraz wielojądrowe [2]. Z kolei badanie przeprowadzone na preparacie pochodzącym od kota z negatywnym wynikiem testu na białaczkę nie wykazało specyficznych i powtarzalnych cech dotyczących badanych keratynocytów [2]. Obraz biopsyjny/histopatologiczny zmiany o charakterze rogowiaka lejkowego u psa cechuje się występowaniem cysty lub guzka, w którego centralnej części występuje otwór wyścielony komórkami płaskonabłonkowymi (o bladej, eozynofilnej cytoplazmie) oraz złogami keratyny [6, 8]. Często również dookoła takiej zmiany występuje naciek komórek zapalnych [6, 8]. W bardzo rzadkich przypadkach rogowiaki lejkowe mogą dawać przerzuty do tkanki kostnej oraz chrząstki [9]. Opis przypadku Do lecznicy weterynaryjnej w Sopocie został przyjęty pies, kastrowany, rasy hovawart, w wieku 5 lat, o masie ciała 36 kg. Przyczyną wizyty była zauważona przez właścicieli zmiana o charakterze rogowym, wyrastająca ze skóry, znajdująca się w 1/3 końcowej długości ogona. Wywiad oraz badanie kliniczne Dzień przed wizytą, podczas zabawy z psem właściciele wyczuli na ogonie zwierzęcia pojedynczą, twardą zmianę o charakterze rogowym. Wcześniej nie była ona wyczuwalna, jednak ze względu na lokalizację (wśród bujnej sierści psa, przy końcówce ogona) trudno było ustalić moment jej pojawienia się. Według właścicieli pies w ogóle nie interesował się zmianą, nie próbował jej drapać ani lizać. Była to jedyna tego typu zmiana, występująca na ciele psa. Wcześniej właściciele nie stwierdzili u psa zmian o podobnym charakterze. Dodatkowo, w kilku miejscach w tkance podskórnej stwierdzono występowanie zmian o charakterze guzowatym, wolno rosnących, niebolesnych, uszypułowanych, o średnicy od 1,0 cm do 2,5 cm. Powierzchnia zmian była gładka, a same guzki przesuwalne wobec podłoża, w badaniu palpacyjnym przypominające spoistością kaszaki. Właściciele nie wyrazili zgody na usunięcie zmian ani badanie biopsyjne. Samopoczucie psa zostało określone jako bardzo dobre: był żywotny i wesoły, apetyt zachowany, brak problemów z defekacją, mikcją i poruszaniem się. W badaniu klinicznym nie stwierdzono odchyleń od normy. Postawiono wstępne rozpoznanie: róg skórny o nieznanej etiologii. Pies został skierowany na pełne badania morfologiczne i biochemiczne krwi oraz kwalifikację do zabiegu chirurgicznego usunięcia zmiany o charakterze rogowym. Opis zmiany Wizyta I – zmiana o charakterze rogowym wyrastająca ze skóry/tkanki podskórnej. Skóra dookoła wyrastającej zmiany zmieniona na przestrzeni około 0,5 cm – uwypuklona, lekko zaczerwieniona, widoczny delikatny obrzęk tkanek. Brak wysięku czy świądu. Zmiana rogowa przypominająca psi pazur, o długości około 1,5 cm (fot. 1). Wizyta III (dzień zabiegu operacyjnego) – od czasu pierwszej wizyty, przez 4 dni zmiana o charakterze rogowym urosła o około 0,5 cm, jednocześnie wskazując na krótki okres od momentu pojawienia się na ciele psa do momentu pierwszej wizyty w lecznicy (fot. 2) Wyniki badań Wyniki morfologii oraz biochemii krwi przed zabiegiem chirurgicznym przedstawione zostały w tabelach 1 i 2. Zabieg chirurgiczny Postępowaniem z wyboru w terapii rogu skórnego/rogowiaka lejkowego zarówno u psów, jak i u kotów jest zabieg chirurgiczny pozwalający na bezwzględne usunięcie danej zmiany [3, 6]. Zwykle zachowanie odpowiednio szerokiego marginesu podczas usuwania zmiany przynosi pozytywny efekt i nie powoduje nawrotów [8]. Jednakże dzieje się tak głównie u osobników, u których wykształciła się pojedyncza zmiana [8, 9]. U psów posiadających zmiany mnogie dużo częściej dochodzi do wznowy oraz przerzutów. W przypadku zmian licznych zwykła interwencja chirurgiczna może okazać się niewystarczająca. Proponuje się wtedy leczenie wykorzystujące metody kriochirurgii łączone z doustnym podawaniem retinoidów (izotretynoina, etretinat) [8]. Stosowanie retinoidów ma zapobiegać powstawaniu nowych zmian oraz wstrzymać, a niekiedy nawet cofnąć wzrost niewielkich już istniejących zmian [8]. Jednakże pamiętać należy o skutkach ubocznych działania retinoidów, takich jak zapalenie spojówek, świąd, rumień, objawy ze strony przewodu pokarmowego, oraz o ich silnym działaniu teratogennym [8]. W opisywanym przypadku ze względu na ograniczone pole oraz zamysł zachowania największego możliwego marginesu cięcia otaczających tkanek zdecydowano się na amputację końcówki ogona wraz z całą występującą na niej zmianą (fot. 3). Zabieg przeprowadzono w znieczuleniu ogólnym. Amputacji dokonano pomiędzy kręgami ogonowymi, skracając tym samym ogon psa o cztery kręgi. Na końcówkę ogona założono trzy szwy materacowe – dwa podskórne i jeden szew skórny. Ranę zabezpieczono opatrunkiem osłaniającym, pies otrzymał kołnierz, antybiotyki oraz leki przeciwbólowe. Po zabiegu operacyjnym końcówkę ogona wraz z występującą na niej zmianą rogową przekazano do laboratorium w celu wykonania badania histopatologicznego (fot. 4). Fot. 3. Fot. 4. Wyniki badań – badanie histopatologiczne zmiany oraz skóry dookoła zmiany W powierzchownych, środkowych i głębszych warstwach skóry właściwej stwierdzono obecność dużych rozmiarów cystowatej struktury otwierającej się na powierzchnię naskórka. Zmiana była wypełniona bardzo dużą ilością złogów keratyny powierzchownie ulegającej rogowaceniu, znacznie wystającej nad powierzchnię naskórka. Ściana cysty zbudowana z proliferujących komórek (w formie kontaktujących się ze sobą gniazd komórkowych), niekiedy objętych centralną hiper- i parakeratozą. Zmiana usunięta w całości. Diagnoza: infundibular keratinizing acanthoma (rogowiak lejkowy) wraz ze wzrastającym ponad powierzchnię naskórka czopem keratynowym (rogiem skórnym). Pacjent znajduje się pod stałą opieką lecznicy weterynaryjnej i jest monitorowany w celu wykluczenia występowania ewentualnej wznowy/przerzutów zmian o charakterze rogowym na powierzchni ciała. Piśmiennictwo: 1. Copcu E., Sivrioglu N., Culhaci. N.: Cutaneous horns: are these lesions as innocent as they seem to be? – A Case Report. “World Journal of Surgical Oncology”, 2004, 06. 2. Gross Ihrke Walder Affolter Skin Diseases of the Dog an Cat – Clinical and Histopathologic Diagnosis. 2005, 22, 562-563. 3. Medleau L., Hnilica Dermatologia małych zwierząt. Kolorowy atlas i przewodnik terapeutyczny, wyd. I polskie, red. J. Popiel: 2008, 445-446. 4. Yu Pryce Macfarlane Stewart A histopathological study of 643 cutaneous horns. „Br J Dermatol” 1991, 124: 449-452. 5. Spira J, Rabinovitz H: Cutaneous horn present for two months. “Dermatology Online Journal”, 2000, 6(1):11. 6. Tavasoly A. , Gholami H. ,Rostami A. et al.: Clinico-histopathologic and outcome features of cutaneous infundibular keratinizing acanthoma: a case report and literature review. “World Journal of Surgical Oncology”, 2014, 12:173. 7. Yang Kim Lee et al.: A Case of Cutaneous Horn Originating from Keratoacanthoma. “Annals of Dermatology”, 2011 Feb; 23(1): 89-91. 8. Harvey McKeever Choroby skóry psów I kotów – Kolorowy atlas. I podręcznik. 2006. 9. Goldschmidt K., Goldschmidt McManus P.: Canine Infundibular Keratinizing Acanthoma – Student Case Study. University of Pennsylvania School of Veterinary Medicine, 2000. 10. Kaldrymidou H., Leontides L., Koutinas Saridomichelakis Karayannopoulou M.: Prevalence, distribution and factors associated with the presence and the potential for malignancy of cutaneous neoplasms in 174 dogs admitted to a clinic in northern Greece. “J Vet Med A Physiol Pathol Clin Med” 2002, 49:87-91. Autor: lek. wet. Katarzyna Śmiejan Lecznica Weterynaryjna lek. wet. Jacka Irzyłowskiego w Sopocie Zdjęcia: Z zasobów autorki Streszczenie: Pięcioletni pies rasy hovawart został przyjęty do lecznicy weterynaryjnej ze zmianą rogową wyrastającą ponad powierzchnię skóry, zlokalizowaną na końcówce ogona. Przeprowadzone badanie kliniczne pozwoliło sklasyfikować zmianę jako róg skórny o nieznanej etiologii. Wykonano zabieg chirurgiczny, decydując się na amputację końcówki ogona . Celem zabiegu było całkowite usunięcie zmiany z zachowaniem obszernego marginesu otaczających tkanek. Badanie histopatologiczne przeprowadzone po usunięciu zmiany pozwoliło ustalić pochodzenie rogu skórnego, klasyfikując jego podłoże jako rogowiak lejkowy – łagodny nowotwór pochodzący z mieszków włosowych. . Przejdź do następnej strony Choroby skóry to u psa jedne z najczęstszych dolegliwości. Wiele z nich daje podobne objawy, ale mogą one mieć rozmaite podłoże. Niektóre wiążą się z przyczynami wewnętrznymi, np. zaburzeniami hormonalnymi. Inne spowodowane są przez infekcje, działanie alergenów lub substancji drażniących. Zmiany skórne u psa często rozpoznawane są z opóźnieniem. Ich wczesne dostrzeżenie oraz podjęcie właściwego leczenia możliwe jest dzięki codziennej pielęgnacji pupila i uważnej obserwacji jego zachowania. Najczęstsze przyczyny chorób skóry u psów Najczęstsze choroby skóry u psów związane są z niewłaściwą pielęgnacją lub zaniedbaniem. Jeśli zwierzę nie jest regularnie czesane, kąpane albo stale przebywa w brudnym otoczeniu, w jego sierści gromadzi się duża ilość zanieczyszczeń, które stanowią pożywkę dla chorobotwórczych drobnoustrojów. Ich siedliskiem staje się także złuszczający się naskórek. Co więcej, jeśli sierść jest przetłuszczona, skołtuniona, skóra nie może być prawidłowo wentylowana. W takich warunkach u psa łatwo dochodzi do grzybicy skóry czy powstawania ognisk zakażenia bakteryjnego. Zaniedbana sierść jest również dogodnym miejscem bytowania roztoczy, pcheł albo wszy. Zakażenia tymi pasożytami mogą szybko prowadzić do powstawania zapalenia skóry u psa, jej uszkodzeń czy reakcji alergicznych. Dyskomfort i dolegliwości spowodowane infekcją powodują, że pies częściej i intensywniej się drapie. Konsekwencją jest tworzenie się pojedynczych otarć albo tzw. przeczosów – miejsc, w których na skutek ciągłego mechanicznego drażnienia dochodzi do przerzedzania sierści i płaszczyznowych ubytków naskórka. Przeczosy stają się wrotami, przez które do głębszych warstw skóry wnikają drobnoustroje, mogące powodować wyprysk, nadżerki czy owrzodzenia skóry. Stan skóry psa może też ulec znacznemu pogorszeniu w przypadku niektórych schorzeń wewnętrznych. Należą do nich zaburzenia hormonalne, choroby autoimmunologiczne, nowotwory i alergie pokarmowe. Częstą przypadłością jest także atopowe zapalenie skóry u psa – będące reakcją alergiczną wywołaną przez różnego rodzaju substancje chemiczne (np. detergenty) czy ugryzienia owadów. Objawy chorób skóry u psów Podstawowymi objawami choroby skóry w jej wczesnych fazach są przede wszystkim nietypowe zachowania psa. Ze względu na swędzenie czy ból może on być niespokojny, nadmiernie ruchliwy, nieustannie drapać się lub ocierać o znajdujące się w pobliżu przedmioty. Na skórze psa pojawić się mogą grudki, krosty, otarcia. Niekiedy ze zmian skórnych może sączyć się surowicza lub ropna wydzielina. Skóra jest zaczerwieniona i dochodzi do intensywnego łuszczenia się naskórka. Przewlekłe choroby mogą powodować przerzedzenia lub wypadanie sierści. W przypadku np. grzybic tworzą się czasem charakterystyczne plackowate wyłysienia. Na ich obrzeżach pojawiają się często pierścieniowate, niekiedy intensywnie czerwone uniesienia skóry. Schorzenia skóry mają też wpływ na stan sierści. U psów, szczególnie w przypadkach problemów hormonalnych czy chorób alergicznych, może dochodzić do jej zmatowienia, skrócenia i ścieńczenia oraz nadmiernej łamliwości poszczególnych włosów. Leczenie i profilaktyka chorób skóry u psa Postępowanie terapeutyczne w przypadku chorób skóry u psów uzależnione jest ściśle od ich przyczyn. Dermatozy wymagają więc dokładnej diagnostyki przeprowadzonej przez weterynarza. Z tego względu stosowanie domowych sposobów na zapalenie skóry u psa nie jest wskazane. To lekarz musi zadecydować, czy zwierzęciu należy podać preparat przeciwgrzybiczy w maści czy doustny antybiotyk. W przypadku niektórych schorzeń niezbędna okazuje się terapia choroby podstawowej. Zadaniem opiekuna jest przede wszystkim stosowanie odpowiedniej profilaktyki. Zapobieganie chorobom skóry u psów to zwykle najlepsza metoda na uniknięcie konieczności przewlekłego, uciążliwego leczenia, które w wielu wypadkach nie jest obojętne dla ogólnego stanu zdrowia czworonoga. Psa należy regularnie obserwować, zwracając przy tym uwagę na stan skóry, jej uszkodzenia czy obecność pasożytów. Skutecznym sposobem na usunięcie z sierści złuszczonego naskórka, brudu przyniesionego ze spaceru albo pasożytów, które zagnieździły się po kontakcie z innymi zwierzętami, jest częste czesanie pupila. Zaleca się też regularne wyczesywanie nadmiaru podszerstka, szczególnie w okresie wiosennym i jesiennym. Co jakiś czas niezbędna jest kąpiel, do której powinno się stosować kosmetyki przeznaczone dla psów, a niekiedy nawet przygotowane dla konkretnych, długowłosych ras. Wielu dermatoz u psów można uniknąć dzięki stosowaniu preparatów ochronnych – w postaci kropli typu spot-on, spreju albo specjalnych obroży. Ograniczają one ryzyko pojawienia się na skórze czworonoga pasożytów skórnych i kleszczy oraz niebezpieczeństwo wtórnych zakażeń różnymi chorobami. Profilaktycznie warto też wspomagać funkcje skóry pupila za pomocą takich preparatów, jak np. dostępny na VIRBAC Megaderm. Anna Dobroń Milena Kostrubiec Strona główna / Produkty otagowane „rak skóry u psa” Wyświetlanie 1–9 z 55 wyników Co to jest chłoniak u psa i jakie daje objawy? Jak wygląda leczenie i czy możliwe jest całkowite wyleczenie psa? Jaki jest koszt leczenia psa z chłoniakiem? Czy można psa wyleczyć sterydami? Na czym polega chemioterapia psa z chłoniakiem?Rak to plaga dzisiejszych czasów, która rozpowszechnia się także wśród psów i kotów. Przeczytaj, czym charakteryzuje się chłoniak, jak się go leczy i jakie są rokowania. Czym jest chłoniak? Chłoniak jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych u psów. Na tę odmianę raka choruje do nawet 20% wszystkich psów chorych na nowotwór. Choroba dotyka głównie węzły chłonne, ale w dalszej kolejności atakuje takie organy wewnętrzne jak śledziona czy wątroba. Rzadszym typem chłoniaka jest chłoniak epiteliotropowy – czyli chłoniak skóry. Najczęściej chłoniak ma formę wieloogniskową (atakuje kilka miejsc jednocześnie), rzadziej sródpiersiową i pokarmową w nielicznych przypadkach może się pojawić postać nerkowa, skórna, nerwowa i oczna. Przyczyny powstawania chłoniaka u psa Nie są dokładnie znane przyczyny pojawienia się nowotworu. Wśród czynników ryzyka można wymienić predyspozycje genetyczne (szczególnie narażone są takie rasy jak: rottweilery, owczarki niemieckie, berneńskie psy pasterskie, boksery i golden retrievery), leczenie immunopresyjne, limfokryptowirusy, narażenia na promieniowanie jonizujące, wiek psa (choroba atakuje psy w średnim wieku i starsze). Jakie są objawy chłoniaka? Niestety objawy chłoniaka nie są specyficzne. Wśród najczęściej wymienianych są apatia, gorączka, kłopoty z przełykaniem, powiększenie obrysu jamy brzusznej, brak apetytu, wymioty i/lub biegunka, wzmożone pragnienie. Objawy mogą się nasilać wraz z rozwojem choroby, która niestety w formie złośliwej może postępować bardzo szybko. Jak diagnozuje się chłoniaka u psa? Złośliwy chłoniak potrafi w przeciągu kilku tygodni wyniszczyć organizm psa, dlatego ważne jest, aby jak najszybciej postawić trafną diagnozę po zaobserwowaniu pierwszych symptomów. Diagnostyka chłoniaka obejmuje w pierwszej kolejności – morfologię krwi, badanie usg narządów wewnętrznych, badanie cytologiczne z węzłów chłonnych lub narządów wewnętrznych. Chłoniak – leczenie i rokowane Leczenie chłoniaka musi być dopasowane do konkretnego psa, rodzaju chłoniaka, jego stopnia złośliwości oraz możliwości opiekunów. Do najczęstszych form terapii należy leczenie sterydami oraz chemioterapia. Pierwsza forma jest właściwie leczeniem paliatywnym, które przedłuża życie zwierzaka o średnio 53 dni (możliwa jest remisja choroby, ale wynosi zaledwie 17%), drugi sposób może znacznie wydłużyć życie psa, a leczenie w 80- 95% przypadków przedłuża życie w stanie komfortu nawet o 36 miesięcy. Leczenie chłoniaka u psa w praktyce Każdy przypadek chłoniaka to odrębna historia – inne mogą być objawy, inny przebieg, aż wreszcie inny efekt leczenia. Aby lepiej zobrazować tę chorobę, możemy się podzielić historią Zoli – „ferowej” bokserki, która aktualnie dzielnie walczy z tą ma 7 lat, na nic nigdy nie chorowała, obarczona jest właściwie tylko predyspozycjami genetycznymi. Jakie były objawy? Właściwie trudne do zauważenia. Pies przez około 3 tygodnie miał mdłości i wymiotował co 4-5 dni – było to jedyny objaw, który skłonił do wizyty u weterynarza i zrobienia rutynowej morfologii krwi. Morfologia wykazała bardzo zły stan wątroby, więc kolejnym badaniem było USG wątroby. Podczas tego badania okazało się, że o ile wątroba wygląda dobrze, o tyle śledziona i węzły wewnętrzne są znacznie powiększone. Od pierwszej wizyty do badania USG upłynęło zaledwie 3 dni, a pies nagle zaczął się bardzo źle czuć – stał się osowiały, stracił apetyt i zaczął chudnąć. Po kolejnych 3 dniach pobrano Zoli próbkę cytologiczną z węzłów chłonnych, chociaż było to tylko potwierdzenie przypuszczeń. Przez tydzień schudła 5 kg i nie chciała zupełnie nic jeść. Gdyby nie szybka diagnoza i wdrożenie leczenia to prawdopodobnie choroba by zniszczyła organizm psa w przeciągu 2-3 tygodni doprowadzając do śmierci. Na szczęście już po 10 dniach od pierwszej wizyty u weterynarza wdrożono chemioterapię. Jak w praktyce wygląda podawanie chemii psu? Chemioterapia brzmi groźnie, ale w praktyce właściwie wygląda całkiem łagodnie. Leczenie odbywa się w przychodni weterynaryjnej. W ustalonym terminie należy przyjść z psem, który w pierwszej kolejności ma sprawdzaną morfologię, na podstawie której można określić jego stan i zakwalifikować do podania chemii. Jeżeli wyniki są dobre, to pies ma podłączaną kroplówkę. w czasie której w pewnym momencie przychodzi lekarz i wlewa dawkę leku. Całość średnio do 2 godzin. Zobacz witaminy dla psa Jak wygląda schemat chemioterapii w leczeniu chłoniaka u psów? Lekarz onkolog może skorzystać z kilku różnych schematów leczenia – do tego każdy może ulegać modyfikacji w trakcie w zależności od formy zwierzaka i postępów leczenia. W przypadku Zoli planowe były 4 dawki chemii w odstępie tygodniowym, a następnie kolejna dawka co 3 tygodnie. Tyle z teorii. W praktyce po pierwszej dawce radykalnie spadły psu białe krwinki i musiała dostać antybiotyk, a kolejny wlew chemii był przesunięty o kilka dni. Później już wszystko odbywało się zgodnie z planem i obecnie jest po 6 dawce a przed Zolą jeszcze 11 cykli co 3 tygodnie. Dodatkowo chemioterapia jest wspierana wiadomości są takie, że pies już od początku leczenia czuje się świetnie – nie widać po nim oznak choroby, ani w zachowaniu, ani w wynikach laboratoryjnych. Wprawdzie leczenie onkologiczne może nieść za sobą takie obawy jak gorsze samopoczucie, wymioty, biegunkę czy brak apetytu, ale mogą one występować tylko okresowo, a z reguły psy bardzo dobrze znoszą leczenie i korzyści są znacznie większe niż potencjalne niedogodności. Ile kosztuje leczenie onkologiczne psa? I tu pojawia się najgorszy punkt tej terapii – jest ona dość droga. Zakładając, że wszystko idzie zgodnie z planem to jeden cykl chemii to koszt rzędu ok. 300 zł. Niestety to nie wszystkie koszty. Do tego należy doliczyć koszt leków sterydowych (kilkadziesiąt zł miesięcznie), antybiotyków, jeśli pies poczuje się gorzej, dodatkowych badań diagnostycznych, jeśli pojawią się niepokojące objawy oraz koszt nieplanowanych wizyt, gdy nastąpi ostra reakcja na chemię. Ostateczne podsumowanie leczenia może dochodzić do nawet 8000-10000 zł. Natalia Bąk

rak skóry u psa zdjęcia